Langzaam komt het aan de oppervlakte

Lange tijd heb ik gedacht dat ik samen met een honderdtal actievoerders en een paar gedupeerden de enige was die zich druk maakte om de gevolgen van de gaswinning. De rest leek het allemaal wel best te vinden. “Gratis zonnepanelen op het dak, mooi man.”

Ik woon zelf niet in het gebied (ben er wel geboren) en van mijn familie hoorde ik helemaal niks over de gaswinning. Op RTV Noord maakte het geen overdreven groot deel uit van het totale nieuws. Ik dacht dat ik waarschijnlijk echt in mijn eigen social media nieuws–bubble zat.

Misschien heb ik me laten misleiden doordat ik 21 jaar in Amsterdam gewoond heb. Daar zijn gevoelens en meningen veel zichtbaarder en hoef je minder te raden. Ik weet nog dat ik naar een bewonersbijeenkomst ging in verband met de aanstaande sloop van onze wijk, en hoe de voorzitter van de avond bijna aangevlogen werd door een zaal met woedende mensen. Ik woonde er toen toch al tien jaar maar ik herinner me nog dat ik dacht, sodeju, dat ging in Groningen toch wel anders.

Maar de laatste anderhalf jaar of zo, begint het te veranderen. Je hoeft Radio Noord, of TV Noord maar aan te zetten of de kans dat je in een item valt over de gaswinning is best groot. Je hoort mensen stotteren van kwaadheid, en verontwaardiging.

Er beginnen steeds meer cijfers te verschijnen van de hand van Tom Postmes en collegae van Gronings Perspectief (Rijksuniversiteit Groningen) over de psychische gevolgen van de gaswinning. En dat zijn geen leuke berichten.

Ook vanuit mijn familie krijg ik steeds meer te horen over vrienden en kennissen. En dat zijn ook geen leuke berichten.

Begin dit jaar had je de grote aardbeving van Zeerijp en dat was de laatste zet die de Groningers nodig hadden om te zeggen, En Nou Is Het Genoeg Geweest. Niet al te hard natuurlijk.

Inmiddels zegt zelfs Wiebes, de minister van EZ: ik zou het niet pikken.

De aardbevingen in Groningen werken zo dat er grote lokale verschillen zijn voor wat betreft de gevolgen. Sommigen hebben geen last, anderen wel. Sommigen wat minder, anderen zijn zwaar de klos.

Langzaam begint het tot de mensen door te dringen dat halve dorpen plat zullen gaan, of dreigen te gaan vanwege de versterkingsoperatie.

Hoe gaat dit aflopen? Iedereen is enthousiast over de nieuwe minister, Wiebes, maar wat is er nou eigenlijk veranderd? Tot nu toe niks volgens mij.